100 HONEST ANSWERS (from seph’s “HUNDRED TRUTHS”)

Rules: Once you’ve been tagged, you are supposed to write a note with 100 Truths about you. At the end, choose 25 people to be tagged. You have to tag the person who tagged you.

WHAT WAS YOUR:

1. last beverage – soda

2. last phone call – from my mom

3. last text message – kareen joy carreon

4. last song you listened to – halaga

5. last time you cried – last week…because of onions )

HAVE YOU EVER:

6. dated someone twice – yeah

7. been cheated on – a relationship… yeah

8. kissed someone & regretted it – nope

9. lost someone special – yes, a very special person

10. been depressed – a lot of times

11. been drunk and threw up – not yet… so far

LIST THREE FAVORITE COLORS:

12. pink

13. blue

14. black

THIS YEAR HAVE YOU: (2010)

15. Made a new friend – yeah, i think so

16. Fallen out of love – i don’t know.

17. Laughed until you cried – yeah… insane

18. Met someone who changed you? – this year? none

19. Found out who your true friends were – i cannot say a straight yes, but i guess a little bit

20. Found out someone was talking about you – yes

21. Kissed anyone on your fb friend list – yeah

GENERAL:

22. How many people on your fb friends list do you know in real life – 45%

23. How many kids do you want to have? 2 or 3

24. Do you have any pet? – wala na

25. Do you want to change your name – common na name ko, but I’m happy to named after my parents name

26. What did you do for your last birthday – family bonding

27. What time did you wake up today – 6 a.m.

28. What were you doing at midnight last night – i’m sleeping

29. Name something you CANNOT wait for – hmm… wala e. I know I can have that thing in God’s time

30. Last time you saw your Mother – 30th of April 2010

31. What is one thing you wish you could change about your life – i want to change myself, i mean there are things i need to fix in me

32. What are you listening to right now – right at this moment… none

33. Have you ever talked to a person named Tom? – maybe

34. What’s getting on your nerves right now – my tomorrow’s schedule

35. Most visited webpages – facebook, wikipedia, google, yahoomail, 4shared.com

36. What’s your name – Roel DL. Tolentino

37. Nicknames – ar’o

38. Relationship Status – single

39. Zodiac sign – taurus

40. He or She? – he

42. High School – Saint Anne’s Catholic High School

43. College – Centro Escolar University

44. Hair colour – black

45. Long or short – short

46. Height – 5’9″..

47. Do you have a crush on someone? – yeah

48. What do you like about yourself? – having a huge bowl of patience

49. Piercings – none

50. Tattoos – none

51. Righty or lefty – more on right

FIRSTS :

52. First surgery – it happened when i was a kid

53. First piercing – none

54. First best friend – ryan valmadrid

55. First sport you joined – badminton

56. First vacation – pampanga

58. First pair of trainers – my parents

RIGHT NOW:

59. Eating – mamaya, spag for merienda

60. Drinking – water

61. I’m about to – go in nuvali, here in sta. rosa city laguna

62. Listening to – none

63. Waiting for – …me to finish this

YOUR FUTURE :

64. Want kids? – yes

65. Get Married? – yes

66. Career? – yes

WHICH IS BETTER :

67. Lips or eyes? – both

68. Hugs or kisses – both

69. Shorter or taller – either

70. Older or younger – older

71. Romantic or spontaneous – spontaneous

72. Nice stomach or nice arms – both

73. Sensitive or loud – it depends

74. Hook-up or relationship – relationship

75. Trouble maker or hesitant – hesitant

HAVE YOU EVER :

76. Kissed a stranger – yes

77. Drank hard liquor – yes

78. Lost glasses/contacts – i don’t use eyeglasses

79. Sex on first date – that’s too personal to ask

80. Broken someone’s heart – yes, but i didn’t mean to

81. Had your own heart broken – yeah and it really hurts

82. Been arrested – not yet, and committed to ensuring that i would not

83. Turned someone down – yeah, most of the time, kaya madalas nagi-guilty ako sa sarili ko

84. Cried when someone died – yes, especially sa mga taong mahal ko

85. Fallen for a friend? – yes

DO YOU BELIEVE IN:

86. Yourself – yes

87. Miracles – yes

88. Love at first sight – i don’t know

89. Heaven – yes

90. Santa Claus – no

91. Kiss on the first date – huh? meron bang ganito? siguro

92. Angels – yes

ANSWER TRUTHFULLY:

93. Had more than one bf/gf? – yeah

94. Had more than 1 girlfriend/boyfriend at a time – yes, but it’s not a serious relationship

95. Did you sing today? – yeah., obviously its raining

96. Ever cheated on somebody? – yes, but i didn’t mean to

97. If you could go back in time, how far would you go, and why?- i would go back in the year when i was 20+ month old kid, looking very healthy and seemed had a lot of confidence to face the future

98. If you could pick a day from last year and relive it, what would it be? – Ondoy days, hindi dahil sa bagyo kundi dahil sa…basta!

99. Are you afraid of falling in love? – should i? no

100. Posting this as 100 truths? – 50% honest and 50% true

GANITO KA DIN… SIGURADO!

Heto na naman ako. Nakaharap sa puting sulatan. Para sa isang manunulat mahirap talagang harapin ang isang blankong papel, mas madali pa talagang i-imprenta na lamang ang mga naiisip ng utak natin.

Aminin na natin na minsan nakakainis ang ating kalagayan. Marami kang naiisip na maisusulat sa una, ngunit ‘pag nasa proseso ka na nang paglalahad sa papel ay hindi mo na alam ang iyong iku-kwento. ‘Balik sa simula’ –ika nga.

May mga ganitong uri ng tao… na sa simula lamang magaling. Aminado akong isa ako sa karamihan, kaya siguro pati utak ko ay ganito. Marami tuloy nasasayang na pagkakataon. Mga panahong lumilipas na lamang dahil sa mga mali kong gawi at pagpapasya. Kaya siguro hindi ako uma-asenso sa ngayon, pero pinipilit ko naman maging produktibo, kinakaya ko naman.

Tama bang isisi ko sa panahon ang mga nangyayari ngayon? Palagay ko hindi kasalanan ng makabagong panahon at nang mahirap na lipunan ang aking kalagayan ngayon. Binibigay naman kasi sa akin ang lahat nang kailangan ko. Katulad ng puting sulatang ito na ibinibigay ang kanyang kabuuan para sulatan ko, at gayon nga ang ginagawa ko ngayon. Sana lagi kong gamitin sa tama ang mga binibigay sa akin ng pagkakataon.

Sira-ulo din ako noh? Isinusulat ko pa talaga ang mga ganitong uri ng problemang sa sarili ko naman ay pwede kong tugunan. Pero sa totoo lang, hindi madaling magbago– alam yan ng lahat.

Unti-unti ay sinasanay ko na ang sarili kong tapusin ang anumang naumpisahan ko na. Kung magma-magaling din naman ako sa una ay itutuloy-tuloy ko na kahit na maraming balakid. Kailangan ko na din sigurong maging matatag sa aking pagpapasya. Legal na din naman ang aking edad at hindi magtatagal ay magbabayad na din ako ng buwis.

Kaso… may mga bagay na ang hirap ituloy hanggang dulo. Natatakot kasi ako sa mga maaaring kahinatnan. Kinakabahan lagi ako (katulad ngayon, habang sinusulat ko ang parteng ito) sa kahahantungang hindi ko maisip paano ko haharapin kung magkamali ako ng hakbang.

Hindi ko muna siguro dapat isipin ang kalalabasan hangga’t hindi buo ang loob ko sa kapasyahang gagawin ko, sa palagay ko’y ito muna ang dapat kong pagtuunan ng pansin. Kailangang kong palakasin muna ang aking kalooban, nang sa ganun, kahit na ano ang mangyari ay handa ako.

Ito na rin sana ang maging daan upang ang mga nau-udlot ay magpatuloy. Ang hindi matapos-tapos ay makarating sa dulo. At ang blankong papel ay magkalaman ng samu’t saring bagay na magdadala, hindi lamang sa akin, hindi lamang sa mga manunulat, kundi sa ating lahat nang mga maipagmamagaling nating bagay na kakayaning gawin hanggang sa huli. Nang sa ganun wala nang ‘Heto na naman ako… balik sa simula.’

Mini-mini Mayni-mo

Ito ang dapat na ipo-post ko n’ung kalagitnaan ng ikalawang linggo ng October. Kaso napurnada dahil sa mga bagyo at baha. Laging walang kuryente halos, kaya walang net. Bago matapos ang buwan na ito, gusto kong isalaysay ang muni-muni ng aking isipan ng panahong iyon.

Critical? Hindi naman gaano pero mahirap talaga. Kahit sino kayang lampasan ang sitwasyon kong ito. Kaya naman talaga, tiis-tiis lang. Hindi ko alam kung ilang tao ang may katulad kong kalagayan, pero naisip ko lang, paano kaya ang kanilang ginagawa?

Unang-una, wala ang aking mga magulang. Nasa abroad, nagtatrabaho para sa aming kabuhayan. Ikalawa, malapit na akong makapagtapos ng pag-aaral. Huling buwan na ito bago ang huli kong semestre sa kolehiyo. At ikatlo, kasama ko an g lola ko at ang bunso kong kapatid sa bahay namin.

Sa ngayon, since noong binagyo ni Ondoy ang Luzon last Saturday, wala na kaming pera. Nahihirapan yatang magpadala ang parents ko, nauunawaan ko sila. OK lang kahit puro sardinas na lang ulamin muna namin, at pagkakasyahin ang naitirang bigas. Ang masaklap lang, baha sa amin. Humigit kumulang tatlong linggo nang lubog ang aming tahanan sa high tide. Pahirapan talaga. Sakripisyo.

Ayos lang sana ang nararanasan naming ito sa bahay, tutal naman one week na suspended ang klase, kaso nga lang may nakatambak kaming trabaho sa school na kailangang ayusin. Ako ang General Manager nang aming grupo sa Advertising namin, isang malala at magastos na major subject. Lahat pa nang ka-member ko ay puro babae. Ang limang member kong babae ay nasa working place namin sa San Fernando, Pampanga, ngunit ako ay hindi makatulong sa kanila. Lahat kami sa grupo ay apektado ng nangyayari pero nagagawa pa rin nilang gawin ang responsibilidad nila. Samantalang ako, nandito, hindi alam kung ano ang uunahin.

Hindi ko rin kasi kayang basta-basta baliwalain ang lola ko at kapatid kong bunso. Dahil lubog pa din nga sa high tide ang bahay namin, responsibilidad ko ang bantayan sila. Lalo na ngayon na nagkakasakit na dahil sa katandaan ang lola ko. Panalangin ko nga na huwag muna siyang kunin ng Maykapal. Gumaling sana siya.

Sa totoo lang, kung ikukumpara ang buhay ko ngayon sa ibang tao na labis na nasalanta, mas mabuti ang kalagayan ko. Dangan nga lamang ay nahihirapan ako sa mga responsibilidad na sabay-sabay kong kailangang gawin. Hindi ko na tuloy alam kung ano ang dapat kong gawin at unahin.

Ang totoo niyan, sa ade=vertising festival nakatuon ang isip ko. Napakalaking pera na ang napag-aambagan naming magkaka-grupo. Ayokong mabalewala ang pera, pagod, at panahong ginugol namin dito. Isa ito sa mga way para makapagtapos ako. Sa mga panahong ito, maaari ko namang ihabilin sa tita ko ang lola’t kapatid ko para makapunta sa working area namin at tapusin ang mga trabaho sa aming advertising group. Iyon nga lang, walang wala talaga kami ngayon. In short, problema ko ang pamasahe. Kaya gustuhin ko man, ang pagkakataon na ang pumipigil sa akin.

Kritikal. Mahirap. Pero kinakaya. Hindi naman mahirap ibigay ang pang-unawa di ba? …ngunit may salitang ‘minsan’ kaya malay din natin, may mga taong hindi nakakaunawa…minsan. Panahon na halos ang pumipili.

…-ni -may-ni-mo.

Pangarap na Bituing Maningning

Sa wakas nakapagsulat din ako muli! Hirap talaga kapag nagkasabay-sabay na ang mga kailangang gawin. Masyadong marami ang naging priorities ko this past few weeks, at ang lahat ay halo-halo na kaya naging magulo talaga ang buhay ko. Itong araw na ito ay naisingit lang dahil ubos na ang pera ko, kaya sorry sa mga kasamahan ko sa advertising kung absent ako ngayon sa mga commitments ko sa grupo, babawi na lang ako.

Sa totoo lang pagod na ako, how I wish na maging madali na lang ang lahat ng ito. Naiinggit na nga ako sa iba na malayang nagagawa ang mga bagay na gustuhin nila ng madali lang. Siguro nahihirapan din sila, pero sa kalagayan ko, tiyak ko na mas hirap ako. Nangangarap ako ngayon na maging maayos na ang lahat. Mula sa bahay hanggang sa pag-aaral; sa lola’t kapatid ko hanggang sa mga ka-grupo’t kabarkada; sa bayarin sa advertising, thesis, graduation, hanggang sa mga bill ng kuryente at tubig; dito umiikot ang aking panahon… panahon ng mga problema. Kaya sa simpleng hiling ko sana ay matanaw ko ang konting pag-asa. Woojooo. Magku-kwento na ako.

Last August 21, natapos na ang isa sa mga pino-problema namin, ang shooting ng TV commercial ng aming produkto para sa advertising festival na sasalihan namin sa Manila. Naging maayos ang lahat, pati ang panahon ay nakisama sa amin. Salamat sa mga naging talents namin na buong pusong naki-cooperate at dumayo pa talaga sa location kahit malayo, gayundin sa aming production team na buong araw nag-iisip at kumikilos. Ang lahat ay naging smooth hanggang mag-pack up na. (Next time ko na lang iku-kwento ang buong story ng shooting namin.)

Kinagabihan, instead na sa loob ng bahay sa location namin kami matulog ng aking ad team, napagkasunduang sa open rooftop kami matulog… star gazing daw. Ako naman, kahit saan mo ako patulugin basta may kumot, unan at mahihigaan ay OK ako. Actually nagtayo pa kami ng tent (‘yung tent na ginamit namin ng umakyat kami ng Sierra Madre) pero hindi din naman nagamit dahil sa open field talaga kami nahiga kung saan naglatag kami ng kumot. Lima kami at ako lang ang lalaki, (hindi naman nila ako pinagsamantalahan. LOL) kwentuhan, kantahan sa ilalim ng madilim na langit ang eksena namin habang lahat kami ay nakatitig sa kalawakan ng mga bituin. Halos 10 pm na din ng mga oras na ‘yun ng unti-unting sumibad sa madilim na langit ang mga shooting star. Noong una ay parang namamalikmata lang ako. Everyone were wishing that time tuwing may dadaang shooting star. Manghang-mangha kami sa mga napapadaan sa aming harapan. Although sa iba’t ibang direksyon lumilitaw ang mga star, tuloy lang sa kwentuhan habang bumubulong ng hiling.

Nasa ganoon kaming posisyon habang patuloy ang usapan namin sa kanya-kanyang love life, mga problema, at kung ano-ano pang meron sa buhay. Batuhan lang kami ng tanong tapos nagbibigayan ng payo. Keep safe ako sa mga oras na ‘yun. Ewan ko ba kung bakit napaka-malihim ako when it comes sa mga bagay na personal. Pero sa totoo lang gustong-gusto ko ding mag-share kaso may pumipigil sa akin. Tinatantya ko kung ano ang mga magiging reaction ng mga kausap ko. Takot lang siguro ako ma-dissapoint sa mga gusto kong asahan. Kaya nga sa bituin ko na lang din binubulong ang mga gusto kong sabihin nang gabing iyon at inihihiling ng kasagutan kung maaari man.

I wish… I wish… I wish… gaano kaya katotoo ang mga katagang ito kapag ibinulong sa shooting star? Ang dami ding dumaan na shooting star ng gabing iyon at dala ng paniniwalang ito, hiling lang kami ng hiling. Isang mahabang shooting star ang dumaan sa aming harapan. Ito ang pinakamatagal at pinakamahabang shooting star na nakita ko sa buong buhay ko. Mga 11:45 na nang gabi ‘yun. Pagkatapos naming sabay-sabay na mapabulalas sa aming nasaksihan, parang robot kaming nawalan ng baterya na hindi agad nakakilos. Ngunit saan kaya dadalin ng shooting star na ito ang mga hiling namin? Lalo na ang tangis ko? Walang nakakaalam. Basta ang alam ko, maniniwala ako sa kanya ngunit hindi aasa. Magkatotoo man o hindi ang mga hiling ko, ipagpapasalamat ko ang gabing iyon na naranasan ko, dahil minsan sa aking buhay, kahit hindi ko hiniling ay nakilala ko ang mga kumakaway na bituin.

CEU Videofest 2009

Junior Mass Communication students from the College of Education, Liberal Arts and Science (CELAS) in Malolos declared as the Second Runner-Up at the very recent CEU’s 15th Annual Video Festival held at Librada Avelino Auditorium in CEU-Manila last March 3, 2009, with a title of “VideoFest ’09: Reloaded.”

The pride of Liberators bagged the trophies as they won the bronze award for this year’s VideoFest and a major award for Best TV Production for the Documentary ‘Mahabe Pagotan: Dilim sa Minanang Paraiso.’

‘FEEL-lipinas: Feel na Feel ang ‘Pinas,’ which features the beauty of Puerto Galera won 2nd runner-up for Feature category, while the Mahabe Pagotan team grabbed the 1st runner-up spot for TV Documentary.

‘HEED’ and ‘Mahabe Pagotan’ snatched the place for being the Most Value-Oriented Show for both category of Talk show and Documentary, respectively.

For the individual awards, Dainty Perez proclaimed as the First runner-up for News Anchorperson, while Jenny Masangcay and Kim Joyce Baking hailed as the Best Documentary Hosts.

On the other hand, Kim Joyce Baking grabbed the slot for being the Best Director for the documentary ‘Mahabe Pagotan.’

Best Videography and Best Concept were also included to the lists of awards that received by the documentary of Borj Production that tackles about the Sierra Madre and its indigenous people.

The third year ABMC group did not expect that they would possibly get the Bronze trophy after all what happened before the awarding day. In fact, they did not assume that each category would bring home an award, wherein they really proud of. Each production composed of only four people and that made them proud of saying they made it to the top.

Gawaing Pang HAGARD

Dahil nawala na ang pinakamamahal kong cellphone, napapadalas na ngayon ang pag-iinternet ko which is bad para sa akin dahil maraming kailangang pag-ukulan ng pansin kaysa sa pagse-surf sa net (baka maadik na naman ako e). At isa pa, dahil wala na nga akong cellphone wala na akong mapaglalagyan ng mga schedule ko every week (kaya wala din akong choice kundi mag net pa din). Ano-ano nga ba ang mga gawain this week?

Ngayon, September 10, aasikasuhin ang soundtrack ng aming TVC. Isa pa nga pala ‘yung copy (script) ng radio ad ay kailangang mai-send kay ninzki. Mag-eedot na din siguro ako ng thesis namin. Speaking of thesis, kailangan ko pa palang mag uniform mamaya para puntahan ang aming dean para kunin ang chapter 4 namin, pambihira!!! Ang dami pa lang dapat gawin ngayon!

Sept. 11 (Friday). Pupunta ako sa bukid para dalawin ang lolo ko. Kailangan ko na din siyang madalaw, since a month na yata kaming hindi nakapunta sa kanya. Libad at Pagoda nga din pala sa bukid kaya kailangang magdala kami ng extra damit. Mukhang gustong umabsent ng kapatid ko sa school para makasama, isasama ko ba??? Buti na lang at nilipat ng saturday ang klase namin ng advertising.

Sept. 12 (Saturday). Kailangan 9am ay nasa CEU Mendiola na kami for the meeting. At sa hapon naman ay may klase kami kay sir Ed, kasabay ng submission ng mga radio ads naming ginawa. After ng class ay sa Divisoria naman kami tutuloy togeteher with my groupmates para sa packaging. Pagkatapos nito ay tutuloy na kami sa Rosario, Pasig para naman sa radio advertisement ng aming produkto. Malamang Sunday na kami makauwi.

Sept. 13 (Sunday). Sabi ko nga, malamang nasa Pasig pa din kami. Kailangan na din matapos ang design ng packaging at yung layout ng tarp namin, pati na din siguro ang booth.

Sept. 14 (Monday). Kailangang tapusin na ang paghihirap sa chapter 5 ng thesis namin. Sana OK na ang printer nila SK.

Sept. 15 (Tuesday). Sa ngayon wala pa akong natatanggap na magaganap sa araw na ito, pero possible na about sa chapter 5 ng thesis at advertising booth ang lumgar dito.

Sept. 16 (Wednesday). Pasahan na ng chapter 5

Ito muna ang pansamantala kong taga tala.

Ang Hiling mula sa Kalabuan

Napakabilis nang panahon. Pansin mo din ba? Mahirap humabol lalo’t maraming gawaing dapat magawa. Aminado ako, naiiwan ko na ang ibang dapat gawin para lang makasabay pa din. Ngunit may mga bagay na hindi pwedeng i-give up lang ng basta-basta. ‘Yung iba binabalikan ko na lang para maisakatuparan, nahihirapan na kasi ako ng sabay-sabay.

Kasabay ng panahon ang mga dapat kong i-adjust. Kung dati pag-aaral ko lang ang iniisip ko, ngayon pati iba pang mga bagay na iniatang sa akin since umalis ang mga magulang ko papuntang abroad ang dapat ko ding pag-ukulan ng pansin. Nadadarama ko na ang feeling kahit papaano nang pagiging single parent. Hindi man ako ang kumakayod para sa aming pangangalangan (syempre sustentado kami ng mga magulang namin sa ibang bansa) ay mahirap pa din emotionally, physically at mentally ang aking pinagdadaanan lalo’t abot-abot ang mga problemang dumadating.

Dati, iniisip kong mag-asawa ng maaga para nang sa ganun ay makita ko pa ang magiging apo ko sa tuhod, pero nagbabago na ang ihip sa ngayon. Inalis ko muna ang kababawang iyon sa sarili ko. Mahirap talagang mamuhay sa panahon ngayon kung hindi ka handa. Kailangan ko pang mag-ipon ng sipag, tiyaga, at kaalaman para maiayos ang lahat sa susunod na panahon.

Three years ago, may itinaning ako sa buhay ko, at may dalawang taon pa ako para mapaghandaan at paglimian ang bawat panahong mabilis na tumatakbo. Sa tingin ko, marami pa akong dapat ayusin muna sa ngayon, lalo’t graduating student ako. Sa bahay man, tingin ko mas kailangan kong maging flexible lalo’t lumalala ang katandaan ng lola ko. Patience is a virtue, yan lagi iniisip ko kapag hirap na hirap na talaga ako.

Ano pa nga ba ang masasabi ko sa ngayon? Gusto ko lang magsumbong kasi sa puting sulatan na ito. Kung mapapansin mo, may kalabuan ang mga pinagsasasabi ko dito. Mauunawaan mo lang to kung naiintindihan mo ang kalagayan ko. Sa huli, gusto ko lang humiling sa’yo… ipagdasal mo ako, dahil ito talaga ang kailangan ko.

SINGKABAN FESTIVAL: Hiwagang Tinatago ng Bulacan

Sa dalawampu’t isang taon ko bilang mamamayan ng mundo, masasabi kong hindi ko pa lubos na kilala ang planetang ginagalawan ko. Maraming hiwaga at misteryong mahirap tuklasin at hindi maipapaliwanag ng basta-basta ng siyensa. Subalit, sa mumunting paraan, maaari kong umpisahan ito sa mga maliliit na bagay tulad ng paglinga ko sa ating bansa. Hindi man mga hiwaga ang makita ko, ay mabuti nang mag-umpisa sa mga kakatuwang misteryong kaya kong mabatid. Ang mga misteryong ito ang bumubuo sa kultura at mga tradisyong kinalakihan na natin. Hindi lamang tungkol sa tao ang tradisyon, ngunit pati na rin sa iba pang bumubuo sa isang lugar.

Naumpisahan ko na ito sa pag-aaral. Dahil sa Sibika at Kultura, HeKaSi, at Araling Panlipunan, ay unti-unti ko nakikilala ang bansang kinalalakihan ko. Ngunit sa ngayon, hindi ang mismong Pilipinas ang gusto kong tukuyin… ang lalawigan ang nais kong kilalanin ngayon. Ang probinsya kung saan ako nagmula. Gaano nga ba natin kakilala ang pinagmulan nating lalawigan? Hindi ba’t kapag nasa ibang lugar tayo ang unang tinatanong ay ang probinsya nating pinagmulan? Mas kilala kasi ang pangalan ng mga probinsya sa Pilipinas kaysa sa mga bayan ay siyudad nito. Tama na ang History 101, baka kung saan pa ako mapunta.

Ang totoo niyan, gusto kong makilala ang Bulacan… naalala ko kasing bigla na ngayon nga pala ang umpisa ng Singkaban Festival. Mahilig ako sa mga kasiyahan, lalo na kapag may mga tugtugan at rakrakan. Isa ata yun sa mga katangian ng pagiging Bulakenyo, ang pagiging mahilig sa music. Teka muna, ano-ano nga ba ang alam ko tungkol sa Bulacan? Kung historical ang pag-uusapan medyo madami, ‘sang tambak ang mga bayaning taga rito e. Kakabit ng mga bayaning ito ang mga landmark o historical places na nagkalat sa kung saan-saan dito sa Bulacan. Magmula sa mga bahay, simbahan, park, kalye, hanggang sa mga tulay ay landmark ng history ng Pilipinas. Kung tutuusin parang capital na nang Pilipinas ang Bulacan kung tungkol sa history ng bansa ang pag-uusapan.

Hindi lang siguro tungkol sa mga bayani’t historical places ang Bulacan, kinikilala din ito mula noon hanggang ngayon dahil sa mga magagandang nilalang na taga rito. Ayon sa mga “dayo,” maririkit at makikisig (ehem) ang mga Bulakenyo (paulit-ulit ko na ding naririnig kahit na nasa ibang lugar ako) pero sabi ko naman, “saang parte?” (hehehe, biro lang po.) Dahil dito, sinasabing ang pangalang Bulacan ay nagmula sa Bulaklakan, na hinahalintulad sa mga kadalagahang taga-rito. Ngunit may nagsasabi ding mula ito sa salitang Bulak. (‘Yan ang tinatawag na hiwaga… san nga ba talaga nagmula kuya???)

Anyway, bago pa ako maguluhan ng tuluyan sa hiwaga’t misteryo sa pangalang ‘Bulacan,’ ay gusto ko pang mabatid kung ano pa nga ba ang mga nalalaman ko tungkol dito? Ahmmm… inipit? enseymada? minatamis? nakakagutom!!!! Ilan lamang ito sa mga alam kong sikat na pagkain dito. Kumbaga, ito ang mga Bulacan’s finest pagdating sa pagkain. At sa Singkaban ata mattikman ito… makapunta nga! (hehehe.)

Ano nga ba ang Singkaban??? Dito sa aming bayan sa Hagonoy ay sikat na sikat pa din ang paggamit ng singkaban lalo’t may mga selebrasyon tulad ng kasal at mga kapistahan. Pagkakaalam ko, ang gumagawa usually ng mga singkabang nakatayo sa Kapitolyo ng Bulacan ay taga Hagonoy. E ano nga ba yun? Ang singkaban ay yung kawayang arko na kinayas at pinalamutian na karaniwang makikita sa mga entrance ng isang selebrasyon, ‘yun ‘yon! Ang Singkaban Festival na ang ibig sabihin ay Sining at Kalinangan ng Bulacan ay ilang taon na ding ginagawa, kung saan ipinamamalas ng mga bayan sa Bulacan ang kanilang mga maipagmamalaki.

Sabi ko nga kanina, ang kultura’t tradisyon ang sumasalamin sa mga misteryong bumabalot sa lalawigan, kaya ang bawat bayan ay pinamamalas nila ang mga misteryong ito upang buuin ang isang lalawigan. Sa 24 na bayan sa Bulacan, 3 sa mga ito ang kinikilala nang siyudad. Bawat isa ay may uniqueness na dala. Ang Singkaban Festival din ang sinasabing mother of all festivities sa Bulacan, dahil napagsasama-sama dito ang mga tradisyon sa iba’t ibang bayan tulad ng mga sumusunod:

1. Malolos – Sto Nino Festival (January)
2. Calumpit – San Juan Libad & Fluvial Parade (June)
3. Pulilan – Carabao Festival (May)
4. San Rafael – Angels Festival
5. Plaridel – Gotong Festival (July)
6. Guiginto – Halamanan Festival
7. Hagonoy – Disposorio Festival (July)
8. Marilao – Luya Festival
9. Bocaue – Krus ng Wawa Fluvial Parade
10. Paombong – Sukang Paombong Festival (December)
11. Obando – Fertility Festival (May)
12. Baliuag – Lenten Procession (March/April)

Matagal ang paghahanda para sa selebrasyon na ito, tingin ko sinisimulan nila ang final na paghahanda tuwing August 15 which is Bulacan Day, at nag-uumpisa ang Festival tuwing September 8, birthday ni Virgin Mary (ngayon!) at natatapos ito tuwing ika-15 ng Setyembre. Last year, 30 minutes fireworks display ata ang tumapos sa festival… ewan ko lang ngayong taon na ito.

Marami pa nga siguro ako dapat malaman tungkol sa aking lalawigan, pero alam ko naman na hindi lahat ay malalaman ko. Kulang ang buhay na ito para tuklasin ang lahat. Ayoko din namang mabaliw o tumanda na puro ito lang ang aking pagtutuunan ng pansin, may pangarap din akong gumimik noh! Siguro mas maganda kung i-ENJOY na lang natin ang bawat kasiyahang hatid ng mga hiwaga’t misteryong babalot sa pagkakakilanlan ng ating lalawigang kinalakhan.

WEH!?

Ang Dalawampu’t Tatlong Pangungulila

Ang lahat ay humahantong sa katapusan, sa paglaho. Tuwing dumadating ang mga panahong tulad nito ay nauuntog tayo sa pangungulila na ating haharapin at pinagsusumikapang mairaos sa mga susunod na araw. Hindi natin madadamitan ang nawalang bahagi ng ating buhay kung nai-parte na natin ito sa ating puso sa bawat kapirasong oras na lumipas.

Hayaan ninyong isaad ko ang aking pangungulila sa munting kaibigang hindi naman tao at hindi din alagang hayop, pero naging bahagi ng araw-araw ko sa nakalipas na humigit kumulang dalawang taon.

Isang pagkawalang hindi inaasahan. Si P3, ang regalong cellphone sa akin ng aking tatay, tuluyan nang nawala noong September 4, 2009, habang ako’y nagmamadaling pumasok sa eskwela. Ito ang paglalahad ng pangungulila sa walang sawang WALA NAng salita. Isang pag-alaala. Heto ang simula:

1. Wala nang gigising sa akin. Si P3 ang alarm ko lagi. Ang cellphone kong ito ang mas madalas kong tanungin tungkol sa oras kaysa sa aking wrist watch na lagi din namang nakasuot.

2. Wala nang magbibigay ng liwanag. Hindi uso sa akin ng flash light hanggang may battery pa ang P3 ko. Mula sa aking paggising sa madaling araw hanggang pag-uwi ko sa gabi, siya ang tanglaw ko sa kadiliman ng aking paglalakad.

3. Wala nang magsasabi kung anong okasyon ang darating at kung ano ang mga naka schedule kong gawain. Wala na akong daily planner ngayon. Pati mga birthdays at celebration ay hindi ko na din maaalalang lubusan. Wala na kasi akong titignang kalendaryo na magbibigay ng mga impormasyon sa bawat araw ko.

4. Wala nang magpapaalala ng mga gusto kong gawin sa hinaharap. Lahat din ng balakin ko ay nasa calendar ko sa cellphone. Pati mga gusto kong sabihin sa isang tao ay nakasulat dito. Itong cellphone lang na ito ang dalian kong nasusulatan at nasasabihan ng kahit ano.

5. Wala na akong titignan sa ibabaw ng lamesa, computer, o hahanapin sa loob ng bahay, kasi tuluyan na siyang nawala.

6. Wala na din akong kakapkapin sa bulsa o titignan sa bag para lamang mamasdan siya.

7. Wala na akong magagamit na salamin kung nagugulo na ang ayos ng buhok ko dahil sa hangin. Nagagamit ko din kasi siyang mirror kadalasan lalo na kung may lakad ako.

8. Wala na akong makakantahan para mag record kung wala akong magawa kung minsan. Ang recorder n’ya rin ang ginagamit ko kung gusto kong maglabas ng mga gusto kong sabihin sa ibang tao. Kaya siya lagi ang tagapakinig ko sa halos lahat ng problema ko.

9. Wala nang magpapaalala sa akin oras-oras ng mga masasayang alaala sa mga picture. Lagi kong tinitignan kasi ang mga pix na naka-save sa cellphone ko.

10. Wala na akong mapapakinggang acoustic sa mga panahong gusto kong makinig. Kasama ng kanyang pagkawala ay ang 23 kong acoustic songs sa mp3 ko na nasa cellphone din.

11. Wala na pati ang logo at video na kinuha ko sa editing ng TVC namin. Fresh na fresh pa naman yun sa cellphone ko, at ingat na ingat ako ng hindi mabubura yun ninuman, kaya lang nawala kasama ni P3.

12. Wala nang mangungulit na vibration kapag nagko-computer ako at may biglang magtetext. Abala sa akin yun kung tutuusin, pero kahit kailan ay hindi ko pa din inaalis sa tabi ng pc ang cellphone ko kahit na alam kong masisira ang pc kapag ganun.

13. Wala na din akong mapaglilibangang games. Sa application madalas kong laruin ang mga games na Easter Bunny at Carrot Rabbit lalo na at nagpapaantok ako. Minsan nga kahit na antok na antok na talaga ako ay hindi ko pa din ito tinitigilan hangga’t di pa ako highest sa score.

14. Wala na akong titignang mga recieved calls at missed calls. Natutuwa ako pag nakikita kong halos araw-araw ay may tawag o missed call ako. Kababawan ko yun. Kaya kung minsan ayokong ii-insert ng ibang tao ang sim nila sa cellphone ko kasi baka mabura ang mga call records na nasa P3 ko.

15. Wala nang internet talaga akong maaasahan. Wala na ngang connection ang pc ko, nawala pa ang cp ko. Kapag kasi globe sim ang naka insert sa cp ko ay nakakapag browse ako sa net at nakakalibre ng chat sa parents ko, pero mas lalong hindi ko na magagawa yun ngayon.

16. Wala na akong pagkakaabalahang phonebook. Natutuwa kasi ako sa phonebook ko. Pag wala akong magawa, pinaglalaruan ko ang mga itsura ng mga may-ari ng number batay sa kanilang mood that day. Para pag tinawagan nila ako sa cellphone ko at nakita ko ang pic nila, alam ko kung paano ko sila kakausapin.

17. Wala na akong kakalikuting mga wallpaper, design, color, etc. Nangungulila ako sa iba’t ibang kulay na number na lumalabas sa screen ng cellphone ko. Pati na din sa mga style na binabatay ko sa mood ko.

18. Wala nang madaliang picture. Kahit na medyo lumabo na ang camera ng cellphone kong iyon, dahil sa isang aksidenteng naganap noon, ay hindi ko pa din siya ipagpapalit. Kahit na ang i-swap pa ay mas malinaw ang camera at mataas ang memory. Pero wala na talaga. Wala nang picture at video akong makukuhanan ng mabilisan.

19. Wala nang makakasama ang naiwang charger sa akin. Tanging charger na lang ang naiwan sa akin. Wala na din naman akong icha-charge kaya itatago ko na lang ito. Hindi na ako mag-aatubili na mag charge ngayon, pero nakakalungkot naman na hindi na madadampian ng charger ang cellphone ko at ang sucket ng kuryente.

20. Wala na akong mababasang mga GM. Kadalasan puro gm ng mga nasa phonebook ko na classmate ng kapatid ko ang nare-recieved ko kahit na madaling araw na.

21. Wala na akong makikitang mga quotes. Hindi ko na pala maipagpapatuloy ang pagsusulat ko sa pang pitong notebook ko ng mga quotes galing sa mga kaibigan at kabarkada.

22. Wala nang tatawag sa akin every saturday at hindi na din ako maite text galing ng abroad. Pansamantalang wala munang daily text sa mga magulang ko, pati weekend call nila sa cp ko ay magiging call na sa telephone sa bahay.

At ang huli…

23. Wala na akong ka-BUDDY. Isa lang hihilingin ko, ang mabalik ang Samsung SGH-P300 ko. Walang cellphone na tumagal sa akin higit sa kanya. At wala na din akong ibang gustong cellphone kundi siya o ang SGH-P400 na kapatid niya.

Sa huli, gusto kong sabihin, “Makaka-recover din ako,” pero hindi sa paborito kong ka-buddy… si P3.

Buto’t Balat

Tao din naman ako na marunong magmahal. Kasalanan ko ba kung siya ang mahalin ko? Hindi naman di ba? Sino ba may gustong magtago sa ganitong sitwasyon? Wala naman di ba? Mahirap lang talagang punan ang pamantayan ng mapanuring paningin. Walang palalagpasin sa aking katauhan. Sa bagay, ano nga ba ang maipagmamalaki ko? Bukod sa ako’y buhay, humihinga, at nagsasalita nang mga non-sense na bagay… mukang wala na.nga Teribleng buhay ‘to, hindi ko na alam kung paano sumabay sa agos.

Isa akong kalansay na may matamlay na kinabukasan. Sinusubukan ko namang iayos ang aking buhay kahit na ganito ang aking kalagayan. Binalatan na kasi ako ng panahon sa mga pangyayaring sumubok na sa aking buhay, pero tila ganito talaga ang aking kapalaran. Sawi na sa lahat, binalahura pa ang karapatan kong magmahal. Hindi ko talaga alam paano ba makisabay sa kanila─ silang malalakas ang loob na ipagtapat ang nadarama.

Tama! Torpe nga ako. Laging nagtatago sa kadiliman ng aking pangarap na magmahal. Mahirap para sa akin na mabigo. Takot akong mabagsakan ng matataas na rejection, mahulog sa malalim na pagkaka-busted, at maipit sa kinasusuklamang pag-iwas nang aking minamahal. Sa ngayon, isa akong saranggolang palipad-hangin sa alapaap kung saan minamasid sa malayong distansya ang nag-iisa kong pag-ibig. Masaya na ako sa ganitong kalagayan, kahit na nahihirapan ako pag magkasama kami Tila may salaming nakapagitan sa amin lalo na sa mga panahong kami’y nasa kalinga nang isa’t isa. Hanggang dito lamang ako. Sa labas nang aking tunay na nararamdaman para sa kanya.

Saan ba nakakabili ng lakas ng loob? Kahit tumungga kasi ako ng isang case na red horse ay walang epekto sa akin. Isa lang talaga ang naisip kong paraan… magbago. Kailangan ko nang mag level up mula sa aking pagiging buto’t balat na nalulusaw tuwing lalapit siya. At sana kaya natin ko.

Ilan ba sa mga lalaki ang may katulad kong kalagayan? Hmmm… maliit lang siguro ang porsiyento. Kalimitan na ang pabling sa lahi ni Adan. Ngunit hindi ako kabilang d’un. Ang mahinang kalooban ni Adan ang namana ko, at ito ang nakababaliw na sitwasyong kahit sino’y ikasisira ng buhay. Maaaring sabihin na laging nariyan ang pagbabago, at siguro nga iyon na lamang ang tanging paraan. Ngunit maski ang pagbabago ay nakakapanghina din dahil sa mga pagsubok pang muling dapat harapin. Wala nga naman talagang madali sa mundo.

Umiikot nga ang mundo, ngunit hindi sa lahat ng oras ay mabilis ang pag ikot nito. Minsan ay kasing bagal ito ng kuhol na pag di mo naabutan ay maaari kang mapag-iwanan.